Imbéciles e Escuros

FodeMemeMusical

2007-04-11T01:41:00.000+02:00

1- Proba cun chisco de ternura. Otis Redding, seductor definitivo da música soul, ponnos en marcha con esta xoia que vai medrando en intensidade ata un final apoteósico. Bótalle unha ollada tamén a esta versión en directo, cos Mods toleando todos aos pes do Home.

2- Ves o meu amor por ti medrando? Junior Walker e os seus All-Stars xa non se andaban con ostias, pero este tributo dos Dirtbombs é o que captura a esencia do soul guarrón, suoroso e sensual, e xa de paso a amplifica, distorsiona e actualiza.

3- Adentrándose nos terreos da pornografía sónica, as Headcoatees puxéronlle música a unhas das palabras máis fermosas que pode escoitar un rapaz: córrete na miña boca.

4- Unha salvaxe atrocidade para poñer ben alta: a que para min é a versión definitiva do "1970" dos Stooges, da man dos Damned. Sinte o meu amor toda a noite, ata que estoupe.

5- Coa súa indescriptible elegancia, o I Got It Bad (And That Ain't Good) de Nina Simone devólvenos á ternura da que saímos. Volvemos comezar?

Love is the Drug

2006-11-05T20:50:00.000+01:00

Minutos Musicais

2006-10-25T06:07:00.000+02:00

http://www.finetune.com/player/embed.html?playlist=p1291210

Reencontros

2006-09-13T03:34:00.000+02:00

Clerks II é una peli que quero que vexa moita xente. Tamén me pido para o meu aniversario que Kevin Smith volva pronto a repetir a súa fórmula maxistral SuburbiosdeNJ + ChistesdeBaixadelas. Ou mellor, que de agora en diante todas as películas do mundo transcurran nos suburbios de New Jersey e estean ateigadas de chistes de baixadelas e de xente que arrinca a bailar sen motivo aparente. E postos a pedir, tamén quero unha Becky.

Kurt Vonnegut é A Man Without a Country no seu derradeiro libro, en parte unha obra (mestra, engado como fan) de reciclaxe dos seus artigos para These Times, entre os que non podo deixar de destacar un Cold Turkey que teño case como algo meu. Un Hombre Sin Patria, lixeiro como a idea dunha pluma a facer cóxegas na miña alma de babexante admirador incondicional, ten un certo cheiro a testamento literario. O mesmiño, por outro lado, que xa desprendían El Desayuno de los Campeones (1973) e o aclamado Matadero 5 (1969) que, aínda que pareza mentira, é leitura obrigatoria en moitas escolas dos USA.

Conta Atrás

2006-09-10T10:47:00.000+02:00

Este blog autodestruirase en 15 posts.

E Como Iamos Poder?

2006-09-10T10:37:00.000+02:00

Sempre Se Van Os Mellores

2006-09-10T04:45:00.000+02:00

Faleceu Holly One, o afamado anano porno da Sala Bagdad de Barcelona. O Snob está desconsolado.

O Povo Galego em Luita

2006-08-09T20:19:00.000+02:00

Cómo Aprendemos

2006-08-09T05:07:00.000+02:00

El bipartito gallego descabezo el Servicio de Incendios de Fraga,les acuso de beneficiarse de los incendios.Resultado 4 muertos,40000 Has quemadas en 4 dias y lo que falta ¿Donde estan nunca mais y el resto de la manifestacion? pasalo

SMS en cadea recibido por un amigo mentres ceabamos, 08/08/06

A Girl Like You

2006-08-04T18:11:00.000+02:00

25 Anos de MTV (1981-1993) (1994-2005)
en El Emperador de los Helados

Caca Culo Pedo Pis

2006-07-19T04:01:00.000+02:00

Words Are Very...

2006-07-10T03:49:00.000+02:00

Unnecessary

Is She Really Going Out With Him?

2006-07-02T08:36:00.000+02:00

People Who Hate People, Come Together!

2006-06-05T14:05:00.000+02:00

Unha das vantaxes dos ídolos mortos e dos ficticios sobre os ídolos vivos é que podes parolar e beber cervexa con eles na túa imaxinación sen te sentir un lunático. Gosto de convidalos á miña casa, a que apoien os pés sobre as mesas e falen do que lles veña en gana. Leo a prensa do día en voz alta para eles: Local, Nacional, Internacional, Sentimental. Nunca hai unanimidade nas opinións dos meus convidados, mesmo as cuestións máis sinxelas prenden a chama do debate. E cando ese lume se estende polo aire, fico en silencio, coas orellas ben abertas, aprendendo dos meus Santos milagreiros.
E cando os Santos van marchando, apago unha candea por cada un deles. Dun tempo a esta parte, a derradeira volve ser sempre a de Bill Hicks. O Dark Little Poet, o derradeiro predicador. Ficamos os dous cos chapeos de cowboy inclinados, facendo bailar o fume do noso tabaco á luz tenue desa derradeira candea, arranxando o mundo, limpándoo de zugadores do carallo de Satán, entre risos maléficos ata o alento final da chama. E cando chega, non hai máis despedida que un fundido a negro, nin maior alegría que a certeza de que, despois de tanto tempo, volve haber alguén que comprende aquí adentro.

Día do Orgullo Friki

2006-05-25T22:44:00.000+02:00

Comic-> Predicador, de Garth Ennis e Steve Dillon.

Disco-> O derradeiro dos Aquabats.

Libro-> Pop Control, de Miguel Ibáñez.

Prenda de Vestir-> Camisola de Bizarro.

Película-> Historia de Ricky.

Programa de Televisión-> O Mundo de Beakman.

Páxina Web-> a Encyclopedia Dramatica.

Delicia Gastronónica-> Brownie de chocolate con xeado de chocolate, bañado en natillas de chocolate, sirope de chocolate e licor de chocolate.

Blog-> o FocoBLOG.

Mascota -> Un Gremlin.

Via Orballo. Para todo aquel que o queira facer.

Nunca Fales Con Estraños

2006-05-25T20:21:00.000+02:00

- No te asustes, ella es así normalmente.
- Seino, coñézoa bastante.
...
- ¿Te puedo hacer una pregunta?
- Qué?
- ¿Te puedo hacer una pregunta?
- Dispara.
- ¿Puedes definir bastante?
- Perdoa?
- ¿Puedes definir bastante? Porque no es lo mismo...
- Non entendo.
- Define bastante.
- Qué?!
- Que definas bastante.
...
- Ti es un pouco rariño, non?
- Soy un friki.

Get on Your Knees

2006-05-14T21:32:00.000+02:00

(As marcas dos seus dentes nas miñas
fazulas doen cando me fan rir.)

Medway Wheelers

2006-05-05T06:40:00.000+02:00

Stop, Look, Listen

2006-04-27T18:26:00.000+02:00

Sento xunta a vía, o cabalo de ferro pasa ante min lambendo a grava con laparadas de fume e cinsas. Ao vello garda do paso a nivel xa case non lle quedan dentes nin leis de Deus que romper. Rañando na caluga coa pouta tisnada, pregúntame cómo dei atopado o camiño de volta a casa.

Expreso

2006-04-27T15:16:00.000+02:00

Agardo no bar da estación polo seguinte tren que perder. Conto a historia máis unha vez, sempre aboian novos cadáveres. Ela fala como o faría un gatiño se lle puideses aprender.
- ¿Cómo se llama eso que haces con la mano?
- Nervios.

Autodiagnose

2006-04-27T14:46:00.000+02:00

avoids occupational activities that involve significant
interpersonal contact, because of fears of criticism, disapproval, or
rejection

is unwilling to get involved with people unless certain of being liked

shows restraint within intimate relationships because of the fear of being shamed or ridiculed

is preoccupied with being criticized or rejected in social situations

is inhibited in new interpersonal situations because of feelings of inadequacy

views self as socially inept, personally unappealing, or inferior to others

is unusually reluctant to take personal risks or to engage in any new activities because they may prove embarrassing

Soño Nº5531

2006-04-03T17:40:00.000+02:00

Reencontro coa Feiticeira. Persíguena a paso firme eses dous nachos da foto, non hai tempo para explicacións. Fuximos collidos da man por medio dunha multitude que por uns momentos é o zoco de Marrakech, e por outros o feirón de Moeche. Eu só ansío que chegue o clímax, que o perigo nos bote as poutas enriba dunha vez. Porque sei que imos saír ben desta, por algo somos os bós da historia, e que mentres cae o pano final poderei tomala pola cintura, agarimar as súas fazulas e fundirme con ela nun bico en branco e negro, á altura das circunstancias. Atravesamos os postos da feira coas mercadorías derrubándose ao noso paso, vadeamos ríos embravecidos e salóns de baile ateigados a piques de que nos leve a corrente, corremos polas vías do tren botando anxos de bafo a voar na noite pecha. E de súpeto as nosas mans sepáranse, e cando a busco coa mirada a Feiticeira xa non está alí. Unha man anónima entrégame unha nota firmada co seu perfume. Adeus, todo volve ser en Technicolor.

Better Off Without a Wife

2006-04-03T17:35:00.000+02:00

All my friends are married
every Tom and Dick and Harry
You must be strong
to go it alone
Here's to the bachelors
and the bowery bums
and those who feel that they're the ones
who are better off without a wife

I like to sleep until the crack of noon
midnight howlin' at the moon
goin' out when I wanto, comin' home when I please
I don't have to ask permission
if I want to go out fishing
and I never have to ask for the keys

Nem ás Paredes Confesso

2006-03-12T01:27:00.000+01:00

Querido Blogue:
Estes días fuxo da xente para practicar Cambalache nunha armónica que xa estivo en máis bocas ca min. Eu sempre quixen ser bluesman, tanguero ou fadista. E non só pola coolness decadente asociada a estes estereotipos. Pensen vostedes en Robert Johnson derramándose por todo aquel amor en van, con esa voz da primeira fosa, oitavo círculo do inferno, que fai enrugas nos traxes e liba a medula dos ósos. E destila o Sentimento Innato e Universal. Chámenlle blues, negrasombra, a dor de vivir. Ninguén pode compadecerse dun cantor de blues polo mesmo motivo que ninguén pode rir da súa miseria: quen non naceu baixo unha mala estrela é un malparido.

5Manías

2006-01-28T22:23:00.000+01:00

A idea tireina de aquí e aquí. As fotos, de aquí, aquí, aquí e aquí. Sonlles feo pero honrado.

Descom-post

2006-01-27T15:25:00.000+01:00

1.
Non quero amencer no lugar máis inhóspito da terra (brea, plumas e resaca) coa impresión de que outra vez me estiven facendo trampas toda a noite. Nunca máis.

2.
Nunca saberei se aquelo de "eres luz y amor" ía por min ou non. Prefiro pensar que si. Se unha mentira é suficientemente grande, pode dicir moito máis que mil verdades.

3.
Quérovos convidar a todos a un café con leite dobre.

In the Wee Small Hours

2006-01-14T18:57:00.000+01:00

In the wee small hours of the morning
While the whole wide world is fast asleep
You lie awake and think about the girl
And never ever think of counting sheep

You ain't been blue; no, no, no.
You ain't been blue,
Till you've had that mood indigo.
That feelin' goes stealin' down to my shoes
While I sit and sigh, "Go 'long blues"

Unrequited love's a bore
And I've got it pretty bad
But for someone you adore
It's a pleasure to be sad

I've forgotten you just like I should,
Of course I have,
Except to hear your name,
Or someone's laugh that is the same,
But I've forgotten you just like I should

I dim all the lights and I sink in my chair.
The smoke from my cigarette climbs through the air.
The walls of my room fade away in the blue,
And I'm deep in a dream of you

If you could share the magic
Yes, if you could see me too
There would be nothing tragic
In all my dreams of you

I thought for once it couldn't go wrong,
not for long,
I can see the way this ends:
She's gonna turn me down and say,
"Can't we be friends?"

What good is the scheming, the planning and dreaming
That comes with each new love affair
The love that you cherish, so often might perish
And leave you with castles in air

You Ain't Been Blue

2006-01-07T21:24:00.000+01:00

Mira, a min que fose un preas traizoeiro e violento, que apoiase a Reagan e que tivera tratos coa mafia, o que ti queiras, tanto me ten. Só por In the Wee Small Hours, se Frank peta na porta mentres estamos a cear, senta á mesa coa xente.

WishList

2005-12-23T06:35:00.000+01:00

En lugar de escribir corenta liñas de palabras malsoantes, como me dicta o corazón neste momento, decidín facer unha lista de cousas polas que paga a pena seguir amando o Nadal.

Só na Casa
Os Especiais das SitComs Norteamericanas
Xantanzas
Viaxar en coches envoltos na escuridade
Acender a radio e escoitar
A Christmas Carol
A Christmas Gift for You, from Phil Spector
White Christmas, na versión dos Drifters
Axóuxeres
Empenecarse en Familia
Catálogos de Xogueterías
Bula para o Consumismo
O Inseparábel Sorriso Bovino
Roscos de Viño
A Lembranza dos Especiais de Martes y 13
Nostalxia dunha Época que Nunca Existiu
Sentirse Clark Wilhelm Griswold, Jr.
Só na Casa II
A Oblea do Turrón Duro
Die Hard
It's a Wonderful Life!

O mundo podería pasar sen outra máis destas caralladas, pero neste momento eu precísoa tanto coma oxíseno, nicotina e unha aperta.
Bo Nadal.

En Plan Batman

2005-12-22T18:24:00.000+01:00

O Snob Neurótico estréase no mundo da música berrando un Louie Louie a la Roslie sobre un micrófono de PC. As pernas a tremer co seísmo que o amplificador barrena no chan, e co respeto á segunda mellor canción da historia. Unha vez derrotado o monstro da Primeira Vez, o Snob arrástrase ata casa coas cordas vocais colgando por fora da boca, coma se estivese a engolir fideos chineses. As primeiras críticas non tardan en chegar:
- A Juanito le moló. Dice que tienes voz de yonki.

Incógnitas

2005-12-19T18:39:00.000+01:00

Cómo pode deixar ocos tan grandes Nada En Absoluto? En qué estaría pensando cando merquei eses mitóns de coiro modelo Moteiro Chungo? Contaría dalgún xeito como éxito o fracaso definitivo en todos os eidos da vida, tras anos de conspirar contra min mesmo como principal ocupación? Qué forzas do ultraterreo guían a miña man cando xogo aos dardos? Cómo a mera presencia de alguén pode facerme sentir coma no fogar, e tan lonxe del ao tempo? Qué será da Inquisición sen min, o seu Papa? Son cada día un chisco máis parvo e ignorante, ou teño esa impresión precisamente por todo o contrario? É normal sangrar tanto? Chamarás?

De Volta

2005-11-08T10:21:00.000+01:00

O Snob Neurótico tuse moito e pensa pouco últimamente. Hai tempo as ideas bouraban embravecidas na súa cachola, urticantes e efímeras, como unha treboada de neve ácida que só escampaba cando os seus ollos ficaban fitando ao acolledor baleiro dalgunha parede. A consciencia, o alento e o beizo inferior distendíanse de vagar, ata acadar un Nirvana de peto sen asesoramento previo de ningunha filosofía oriental. Aquel Snob Tántrico, inzado de odio e santidade, nunca tería escrito, moito menos publicado, algo semellante ao que estás a ler. O que hai agora non se atreve a desbotar nin un sopro de inspiración, por moi ruín que sexa - e a xulgar polo número de cigarros consumidos no transcurso desta redacción, este éo moito. As ideas rarean, e tanto cisma nelas que, sen se dar de conta, repítelles os mesmos comentarios ás mesmas persoas varias veces. Hainas que prenden, as peores, senlleiras parvadas sen máis onde bater que na paciencia propia e allea, e que son moi malas de arrincar. A neve ácida, odio e santidade foron substituídos como combustíbel propulsor do Snob Neurótico polos gases e o alcol que acugulan de xeito inevitábel o seu bandullo cando vai con xente. A única solución que lle ve a todo esto é deixar a bebida, a sociedade, o tabaco e o caos. E non ten por seguro que semellante sacrifizo pague a pena.

telegrama

2005-11-08T02:50:00.000+01:00

eu quero que passes a colecçom inteira de siniestro total.

assinado:

sabela

Breve comunicado

2004-07-30T22:33:00.000+02:00

- ¡Qué lástema de bois!

Este blogue declárase antitaurino e outorgador ós afeccionados ás touradas das cualidades de iñorantes, féridos, duros, imbéciles, escuros e especialmente filhos de puta.

Nirvana

2004-07-28T22:24:00.000+02:00

por Charles Bukowski

sen moitas oportunidades,
completamente ceibo de
propósito,
era un mozo
montado nun bus
por North Carolina
caminho dalgún lugar
e comezou a nevar
e o bus parou
nun pequeno café
nos outeiros
e os viaxeiros
entraron.
sentou no mostrador
cos outros,
pediu e a
comida chegou.
estaba
particularmente
boa
e o
café.
a camareira era
diferente das mulheres
que tinha
conhecido.
non era afectada,
había un aire
natural que vinha
dela.
o cocinheiro dicía
parvadas.
o fregaplatos,
no fondo,
ría, unha boa
limpa
agradable
gargalhada.
o mozo miraba
a neve polas
fiestras.
quería ficar
naquel café
pra sempre.
un estranho sentimento
embargouno
de que todo
era
fermoso
alí,
que sempre
ficaría fermoso
alí.
entón o conductor do bus
díxolles ós viaxeiros
que era hora
de embarcar.
o mozo
pensou, vou sentar
aquí, ficarei
aquí.
pero entón
ergueuse e seguiu
ós outros dentro do
bus.
atopou o seu asento
e mirou o café
pola
fiestra.
entón o bus arrincou,
tomou unha curva,
costa abaixo, fora
dos outeiros.
o mozo
miraba cara
diante.
escoitaba ós outros
viaxeiros
falando
doutras cousas
ou estaban
a ler
ou
tentaban
durmir.
non
repararan
na
maxia.
o mozo
puxo a cabeza
de lado,
pechou os
olhos,
finxiu
durmir.
non había
máis que facer-
só escoita-lo
sonido do
motor,
o sonido das
rodas
na
neve.

De romaría

2004-07-25T20:17:00.000+02:00

Algúns desexarían que tódolos días fosen coma o nadal.

Eu, coma o Día da Patria.